NewsletterFacebook

SPUTNIK: Babska kraina

БАБИЙ КРАЙ

Ten film pierwotnie miał nosić zupełnie inny tytuł – „Caravaggio”. Żyjący na przełomie XVI i XVII wieków słynny włoski malarz, chcąc podkreślić realizm swoich obrazów, wprowadzał do nich ostry światłocień. Kiedy rosyjska reżyserka Jelena Żygajewa (zarówno dokumentalistka, jak i autorka fabuł) weszła do znajdującego się w prowincjonalnym Soligaliczu (w obwodzie kostromskim) zakładu produkującego walonki i ujrzała ciężko pracujące kobiety oświetlone przez padające przez okno promienie zimowego słońca – pierwsze skojarzenie, jakie przyszło jej na myśl, to właśnie obrazy Włocha. Tytuł jednak dla wielu mógł być mylący, dlatego ostatecznie został zmieniony. By jednak pozostać przy swoich barokowych skojarzeniach, Żygajewa postanowiła wykorzystać w ścieżce dźwiękowej utwory związanego z drezdeńskim dworem Augusta II Mocnego śląskiego kompozytora i lutnisty Sylviusa Leopolda Weissa. Filmowi towarzyszy więc przepiękna dworska muzyka, na tle której autorka pokazała pracę i życie prowincjonalnych robotnic. Z dala od dużych miast i wielkiego świata przeżywają one swoje małe i wielkie tragedie, radują się rzadkimi chwilami szczęścia, uśmiechają i płaczą. Można odnieść wrażenie, że są zawieszone pomiędzy przeszłością a teraźniejszością, mieszkając i pracując w cieniu istniejącego tu niegdyś więzienia i zrujnowanej cerkwi. Popękane ściany świątyni, zdrapane ze ścian freski stają się parabolą ich niełatwego losu.

 

Этот фильм изначально должен был иметь совершенно другое название – «Караваджо». Живший на рубеже XVI – XVII вв. известный итальянский живописец, желая подчеркнуть реализм своих картин, использовал резкие светотени. Когда российская режиссер Елена Жигаева (также документалист и сценарист) вошла на одну из фабрик по производству валенок в провинциальном городе Костромской области Солигалич и увидела там тяжелый труд женщин, освещенных падающими в окна лучами зимнего солнца, ее первой ассоциацией были именно картины итальянского мастера. Название, однако, могло многих ввести в заблуждение, поэтому в итоге оно было изменено. Но чтобы сохранить свои барочные ассоциации, Жигаева решила использовать в звуковой дорожке произведения связанного с дрезденским дворцом Августа II Сильного силезского композитора и лютниста Сильвиуса Леопольда Вайса. Поэтому фильм сопровождает прекрасная придворная музыка, на фоне которой автор показала труд и жизнь работниц из провинции. Вдали от крупных городов и большого мира они переживают свои маленькие и большие трагедии, радуются редким моментам счастья, смеются и плачут. Создается впечатление, будто они остановились между прошлым и настоящим, живя и работая в тени некогда существовавшей здесь тюрьмы и разрушенной церкви. Потрескавшиеся стены храма, сорванные со стен фрески служат параболой их нелегкой судьбы.

Gatunek: 
dokument / obyczajowy
Rok produkcji: 
2021
Czas trwania: 
56 min
Reżyseria: 
Jelena Żygajewa
Scenariusz: 
Jelena Żygajewa